Vermoedelijk was dit de werkkamer, maar wellicht ook de slaapkamer van de Prins. Pieter van Foreest, de geneesheer van de Prins, vermeldt als vermoedelijke oorzaak van één van de ziekten van de Prins dat hij de winter van 1580-1581 meestal in een kamer zat die uitkeek op de toren van de Oude Kerk waarvan hij de ramen vaak open hield, zodat de noordenwind er binnen waaide.
Op 27 juli 1572 had het stadsbestuur van Delft onder grote druk de kant van de Prins gekozen in zijn opstand tegen de Spaanse koning Philips II. Dit betekende dat het Sint Agathaklooster, zoals zoveel katholieke bezittingen, in handen viel van de protestantse bestuurders. Aangezien Delft één van de veiligste steden van het gewest Holland was en centraal gelegen, koos de Prins hier zijn woonplaats. De Prins verbleef er veelal slechts een paar dagen; meestal was hij aan het front. Vanaf 1572 leefde de Prins gescheiden van zijn tweede vrouw Anna van Saksen. Er was hier dan ook geen sprake van een echt hof. Zijn kinderen bleven veelal op Dillenburg in Duitsland, waar hijzelf geboren was. Pas na zijn huwelijk met Charlotte van Bourbon (1575) kwam er weer een echt gezinsleven en werd er aan de inrichting van het Prinsenhof wat aandacht besteed.
Philips II deed Willem van Oranje in 1580 in de ban. Dit leidde tot meerdere aanslagen op de Prins, waaronder één in Antwerpen. Hierbij liep hij ernstige verwondingen in het gezicht op. Ten gevolge van de intensieve verpleging van haar man verloor Charlotte van Bourbon het leven. Het laatste jaar van zijn leven bracht de Prins met zijn vierde vrouw Louise de Coligny en de kinderen in Delft door. Inmiddels was zijn hofhouding uitgegroeid tot ongeveer honderdenveertig personen, hetgeen veel drukte in het Prinsenhof met zich meebracht.
